A journey of a thousand miles must begin with a single step.

Genting Highland သို႔ ၃ ရက္တာ (အပိုင္း – ၂)

ေလယာဥ္ေပၚကေနဆင္းၿပီး အထဲကို၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ မေလးရွားႏိုင္ငံ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာမွာ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္စာအုပ္ကုိ ျပလိုက္ပါတယ္။ ဟိုလွန္ဒီလွန္နဲ႔ ဖတ္ပါတယ္။ ဘာလာလုပ္လဲေတာ့ မေမးပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့ “ဒုန္း” ဆိုၿပီးအသံထြက္လာပါတယ္။ ႏိုင္ငံကူးစာအုပ္မွာ တံဆိတ္တံုးထုတဲ့အသံပါ။ ကၽြန္ေတာ္ မေလးရွားႏိုင္ငံကို တရား၀င္ ၀င္ခြင့္ရသြားပါၿပီ။ ရက္ (၂၀) တိတိပါ။ ထို႔ေနာက္ လူ၀င္မႈၾကီးၾကပ္ေရးေကာင္တာကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးေနာက္ အထဲကို ၀င္လာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တျခားသူေတြကို ေစာင့္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဖုန္းကို ထုတ္ၿပီး SIM ကဒ္လဲပါတယ္။ စကၤာပူႏိုင္ငံသံုး SIM ကဒ္ကေန မေလးရွားႏိုင္ငံသံုး SIM ကဒ္ကိုေျပာင္းထည့္လိုက္တာပါ။ ၿပီးေနာက္ မေလးရွားမွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုဖုန္းဆက္ၿပီး ေရာက္ေနေၾကာင္းလွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေျပာရင္းနဲ႔ Duty Free ဆိုင္ေတြထဲကိုေလွ်ာက္၀င္လာရင္ ျပန္ရင္ဘာ၀ယ္သြားရမလဲဆိုတာ စိတ္ထဲကေန ေရြးေနမိတယ္။ ဗိုက္ဆာလာတာနဲ႔ ေလဆိပ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ မက္ေဒၚနယ္ ဘာဂါဆိုင္ထဲမွာ မနက္စာစားၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္၊ Aurther, A.A, Pamela နဲ႔ Cherry… ငါးေယာက္ေပါ့။ တျခားသူေတြကေတာ့ မက္ေဒၚနယ္ေရွ႕က MerryBrown မွာစားၾကတယ္။ စားၿပီးေသာက္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ကေစာေနေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ေရာက္လာမယ့္သူေတြက က်န္ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေရာက္လာမယ့္ အသုတ္က ေန႔လည္ ၁၂း၀၀ ေက်ာ္မွ ေလယာဥ္ဆိုက္မွာ။ အခုက ၉း၃၀ ေလာက္ပဲရွိေသးတာ။ ဒီေတာ့ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္၊ ေလဆိပ္ထဲမွာ လမ္းသလားၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္ထဲ ၀င္ၿပီးစာအုပ္ေတြဖတ္ေနတယ္။ အဲဆိုင္မွာပဲ မေလးရွားရင္းဂစ္ (၃၀) တန္ ဖုန္းကဒ္တကဒ္ထပ္၀ယ္ၿပီး ဖုန္းထဲကို ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ MerryBrow ကိုျပန္ၿပီး ထိုင္ခံုမွာထိုင္ကာ တစ္ေရးအိပ္လိုက္ပါတယ္။ မနက္အေစာၾကီးထလာတာ ဆိုေတာ့ နည္းနည္းပင္ပန္းေနၿပီ။ မဂၤလာအေတြးမ်ားစာအုပ္ကိုဖတ္ၿပီး မ်က္စိစင္းလာေတာ့ အိပ္လိုက္ပါတယ္။ ႏိုးလာေတာ့ ၁၂း၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပဲရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ မုန္႔ေလးတခုထပ္စားရင္း ေနလိုက္တာ ခဏေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးအသုတ္ေရာက္လာပါၿပီ။ လူလဲစံုၿပီ။ ဒီေတာ့ ေနာက္ထပ္ ခရီးဆက္ဖို႔ ေလဆိပ္အျပင္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ အျပင္ေရာက္ေတာ့ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ကားၾကီးေပၚတက္ၿပီး ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္ရွိရာ Genting Highland ကိုဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ့တယ္။


ေလဆိပ္ကထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ က်ယ္၀န္းတဲ့ လမ္းမၾကီးေပၚကိုေရာက္လာတယ္။ ေလဆိပ္နဲ႔ ကြမ္လမ္လာပူၿမိဳ႕က အေတာ္လွမ္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ကားစီးရမယ္ထင္တယ္။ ေလဆိပ္အလြန္လမ္းမက်ယ္ၾကီးေပၚေရာက္ေတာ့ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ ဆီအုန္းစိုက္ခင္းေတြ အမ်ားၾကီးပဲေတြ႔ရတယ္။ မ်က္စိတဆံုး ဆီအုန္းပင္ေတြစိုက္ထားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေကာ့ေသာင္းလို႔ ေနရာမ်ိဳးေပါ့။ ရာသီဥတုလည္းတူတယ္။ ေရေျမအေနအထားလဲတူတယ္။ မိုးေရခ်ိန္ရရွိမူလည္းအတူတူပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သြားေနတုန္းမွ မိုးေလက တဖြဲဖြဲက်လို႔.. လြန္ခဲ့ ၅ ႏွစ္တာ ကၽြန္ေတာ္ေကာ့ေသာင္းကို ေရာက္ခဲ့စဥ္က အခ်ိန္ကို ျပန္သတိရမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က စကၤာပူႏိုင္ငံ အေျခစိုက္ ဗိသုကာဒီဇိုင္းေရးဆြဲတဲ့ ကုမၸဏီတခုဖြင့္လွစ္ထားတဲ့ ရန္ကုန္ရံုးရဲ႕ စီမံကိန္မန္ေနဂ်ာ (Project Manager)ပါ။ ကၽြန္ေတာ္လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီက ဆီအုန္းစက္ရံုစီမံကိန္းအတြက္ လုပ္ငန္းတခုရလိုက္ပါတယ္။ သာေကတ ျမိဳ႔နယ္မွာရွိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ နာမည္ၾကီးထိပ္တန္းကုမၸဏီၾကီးတခုပိုင္တာေပါ့။ နာမည္ေတာ့မေျပာေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကုမၸဏီကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေကာ့ေသာင္းဆီအုန္း စိုက္ခင္းေတြဆီကို လက္ေတြ႔ကြင္းဆင္းေလ့လာဖို႔ စီစဥ္ေပးတာျဖစ္ပါတယ္။ ေကာ့ေသာင္းက ရာသီဥတုနဲ႔ အခုကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ မေလးရွားႏုိင္ငံရာသီဥတုက အေတာ္ေလးတူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မေလးရွားႏိုင္ငံဟာ ဆီအုန္းအဓိကထြက္ရွိရာႏိုင္ငံ အျဖစ္ ကမၻာမွာ နာမည္ရွိေနတာပါ။


တစ္ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကားကကြမ္လမ္လာပူၿမိဳ႕ထဲကို ၀င္လာပါၿပီ။ မေလးရွားႏိုင္ငံရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ အမႊာေမွ်ာ္စင္ကို လွမ္းျမင္ေနရပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၿမိဳ႕ထဲမ၀င္ပါဘူး။ ၿမိဳ႕ေရွာင္လမ္းကေန သြားတာပါ။ တျဖည္းျဖည္းန႔ဲ ျမိဳ႕ျပအရိပ္အသက္ေတြ ကင္းကြာလို႔ ေတာင္ေပၚေဒသ ရူခင္းေတြေျပာင္းလဲျမင္လာရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာႏိုင္ငံမွာဆုိ ပဲခူးရိုးမေတာင္းတန္းေတြလို႔ေပါ့။ ျမဴေတြဆိုင္းေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔ ေတာင္ခိုးေတြေ၀ေနၿပီ ေတာင္ထိပ္ကိုမျမင္ရတဲ့ ေတာင္ေတြကိုေတြ႔ေနရပါတယ္။ ရာသီဥတုကလည္ စိမ့္စိမ့္ေလးနဲ႔ ေအးလာၿပီ။ သိပ္မၾကခင္မွာ ကားက ခဏနားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အေပါ့အပါးသြား၊ စားေသာက္ဆိုင္မွာ စားစရာေတြစားနဲ႔ေပါ့။ ေန႔လည္စားမွမစားရေသးတာ။ စားၿပီးတာနဲ႔ ကားေပၚတက္ၾကၿပီးခရီးဆက္ၾကတယ္။


လမ္းေတြက ေတာင္တက္လမ္းေတြျဖစ္လာၿပီ။ ေတာင္တက္လမ္းေတြဆုိေပမယ့္ လမ္းေတြက အက်ယ္ၾကီးပါ။ ရန္ကုန္-မႏၱေလး (၆) လမ္းသြားေတြေလာက္ကိုက်ယ္ပါတယ္။ အျမင့္ေရာက္လာေလ၊ ျမဴေတြက်လာေလ၊ ေတာင္ေအာက္ကိုမျမင္ရေလျဖစ္လာတယ္။ ေလဆိပ္ကေန ၃နာရီေက်ာ္က်ာ္ ကားစီးၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပန္းတိုင္ရွိရာ Genting HighLand ကိုေရာက္ရွိခဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ ကိုယ္ေနရမယ့္အခန္းကိုရွာၿပီး အထုပ္အပိုးေတြခ်၊ ခဏနားၾကပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္ နားၿပီးေတာ့ Genting HightLand ရွိ နာမည္ၾကီး ကက္စီႏိုကစားပဲြေတြရွိရာကို သြားၾကပါတယ္။ အစကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကစားဖို႔အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုေရာက္ေတာ့ မကစားရဲ႕ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကစားျဖစ္ရင္ ရင္းဂစ္ရာဂဏန္းေလာက္ပဲ သံုးႏိုင္မွာ။ အဲ့ဒီမွာကစားေနတဲ႔သူေတြက တစ္ခါထိုးရင္ ရာဂဏန္းေတြခ်ည္းပဲ။ သူတို႔တခါထိုးတာက ကၽြန္ေတာ္ ကစားဖုိ႔သတ္မွတ္ထားထက္ ပမာဏထက္ေက်ာ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ မကစားေတာ့ပဲ ေဘးကေနပဲၾကည့္ေနေတာ့တယ္။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွ လာကစားမယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ ေတးမွတ္ထားတာေပါ့။ ကစား၀ိုင္းေတြရွိတဲ့ အထဲမွာ ဓတ္ပံုရိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ခြင့္မျပဳလို႔ မရိုက္ခဲ့ရပါဘူး။

ညေန ၆း၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ျပန္လာၿပီ ညေနစာကို MerryBrown မွာ ၾကံဳသလို႔ ၾကက္ေၾကာ္ပဲစားလိုက္တယ္။ ေနာက္အခန္းျပန္ၾကပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းထြက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၅)ေယာက္စကားေျပာၾက၊ စၾကေနာက္က်နဲ႔ေပါ့။ ေပ်ာ္စရာၾကီးပါ။ အလုပ္မွာလဲ ေန႔တိုင္းေတြ႔ေနရမယ့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံေနရေပမယ့္ အခုလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆိုတာမ်ိဳးမရွိခဲ့ဘူးေလ။ ဓတ္ပံုေတြရိုက္ၾက၊ သီခ်င္းနားေထာင္ၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေမာမွ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ျပန္ၿပီ အိပ္ၾကတယ္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါဦးမယ္။)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s